«عنصری که نقش وحدت دهنده‌ی آخرین مجموعه صمد قربان زاده را به دوش می کشد دودی است که در دوردست‌های قاب عکاس خودنمایی می‌کند . دودی از آتشی برافروخته که به مثابه مازاد و ته مانده ی یک فاجعه‌ی رخ داده عمل می‌کند . فاجعه‌ای در حال رخ دادن است اما در دوردستها. ما از ابعاد، شدت، میزان وچرایی آن بی اطلاعیم. عکاس ترجیح داده است برای کم کردن شدت هراسِ آن، خودِ رخداد را از چشم بینندگان و اشخاص درون عکس پنهان کند. آنچه مانده است پسماند فاجعه است که در نقش مازادی تهدید کننده هم خود فاجعه را گوشزد میکند و هم نظم نمادینِ سست و لرزانی را که هر لحظه در حال فروریختن است.
در روزگاری که بیش از هرزمان دیگری خشونت نه در خدمت و استقرار امر نمادین که حاصل بازگشتی رادیکال به روزگار پیشازبانی است، واکنش ما به بریدن سرها، به تیرباران زنان و کودکان و نمایش جنگ افزارهای بین قارهای بیش از آه یا تاسفی نمادین نمی‌ارزد، مجموعه صمد قربان زاده سعی در نمایشی بی‌کم و کاست از آرامش قبل و بعد از طوفان را دارد. طوفانی که هر آن در پشت دیوارهای نمادین سرخوشانه منتظر شمارش معکوس مانده است.»
کلمات کلیدی
تم رنگی